در این میقات مهربانی نوزادان چند ماهه در آغوش پدران و پدر بزرگان و نوه و نبیرههای دختری و پسری دست در دست مادران و مادر بزرگاهای خویش روایتی ماندگار و تندیس انتظا در بستر تاریخ به ثبت میرسانند و با قدرت قدمهای خویش رخسار زمین را نوازش میدهند.
حضور همدلانه و آمادگی آگاهانه مردم با نیت خیر ، فهم مشترک و مسئولیت پذیری بر خوان خیابانهای شهر به مثابه سایش سخت روح دشمنان، مرگ فرسایشی را نصیب آنان و پایداری و استحکام اجتماعی ایران اسلامی را تثبیت و در یک جهاد جمعی امید و ایستادگی را باز آفرینی میکنند.
پویش پختگی ايرانيان عزیز بسان تنگه اُحُد زمان است که نه از سرعادت بلکه ازروی غیرت و ولایت پذیری شکل گرفته و در سایه رقص پرچمهای سه رنگ و رجز رستگاری ، اقتدار ملی و تفوق نظامی ملت ایران را در دل بحران به رُخ متجاوزان آمریکایی صهیونی میکشاند.
آری:
“ای که از کوچه معشوقه ما میگذری- برحذرباش که سرمی شکند دیوارش ”
ملت آبرومند ایران با سبوی غم پنهان و حالی پريشان و افسرده دل و جراحت روح از جفای شیطان خصم اما دل بسته به یارِ خراسانی خویش با عزمی طوفانی بزم خیابانی را گرم و در مسیر ولی خدا با تطهير نفس گرگ بیابان را تا مرگ حتمی تعقیب میکند.
در این مجاهده موزون.
زن عشایر مان قطار می بندد- سربند محلی به اقتدار می بندد.
در نمادی واضح و سرشار از شور خمینی ره و بیعت سرخ حسینی خامنه ای با بغض ناگزیر و اشکهای سربزیر تا پای جان برای ایران در سنگر خیابان منتظر شاهد پرشکوه پیروزی مطلق حق علیه باطل است.
حضوری حماسی درسنگر سترگ خیابان که بعنوان یک تجربه تاریخی در رواق رحمانی فرهنگ مقاومت ، تاریکیهای روز را روشنی میبخشد و حلقه میدان موشکانه و مذاکره هوشمندانه را بهم متصل میکند.
امروز شورشبانه مردم ایران بر کف تاریک خیابان هماوردی است که با استمداد از غروب خونین مدرسه میناب و غربت جنون ناوشکن دنا انتفاع اقتصادی، انسجام اجتماعی، استحکام سیاسی و اقتدار نظامی مارا تضمین میکند.
ما دراین و صل و فاداری و بزمِ بشکوه کاروان کرامت و صفوف صداقت را پی گرفته وهمه ایرانیان آزاده را به همراهی فرا میخوانیم و ایران ستیزان رو سیاه را نیز به عذابی درد ناک و اندوهی و حشتناک بشارت میدهیم.
پس همه در سنگر خیابان می مانیم تا انتقام خون پاک رهبر شهید مان را از دشمن آمریکایی – صهیونی بستانیم.
