اقتصاد ایران، به جز وقفهی کوتاه سالهای برجام، دو دهه است که تحت فشار تحریمهای شدید، روندی رو به افول را طی میکند. پیامد مستقیم این وضعیت، سقوط ارزش پول ملی، تورم لجامگسیخته، فقر فزاینده و نارضایتی عمیقی بوده که کاهش مشارکت سیاسی، تنها یکی از نشانههای آن است. در چنین شرایطی، اعتراض شهروندان، به ویژه کاسبان و بازاریان به عنوان ستون فقرات اقتصاد، یک حق طبیعی و قانونی است که دولت و حکومت مکلف به شنیدن آن است
